|
Een CO2 budget kan bijvoorbeeld gelden voor een gezin.
Als het op is moet er budget bij gekocht worden. Wat over is kan verkocht worden. Dat kan via een gemeenschappelijke pot en een standaard of progressief tarief of via marktmechanismen.
Van het rijtje niveaus:
- identiteit
- overtuigingen
- normen en waarden
- gedrag
werkt het CO2 budget het meest op het niveau van gedrag.
Bovendien is het heel handig in het promoten van energiebesparing. Een echt zuinige auto wordt er extra bruikbaar door. En een zero energy huis ook.
Luchtvaartmaatschappijen zullen het zolang mogelijk proberen tegen te houden.
Dit CO2 budget lijkt op luchtfietserij.
Echter, op nationaal niveau hebben we het al ingevoerd. Het nationale CO2 budget vloeit voort uit de Kyoto afspraak. Dat is jaren slechts een morele verplichting geweest. Maar in de afspraak was opgenomen dat het een echte verplichting zou worden als voldoende landen het zouden ratificeren. Voldoende is landendie samen meer dan 55% van de geprocuceerde CO2 vertegenwoordigen. Begin november 2004 heeft Rusland het Kyoto verdrag geratificeerd. Daarmee is die grens van 55% overschreden.
Hoe het nationale CO2 budget gerealiseerd zal gaan worden is natuurlijk de vraag. Er zijn vele mogelijkheden, Ons land heeft zijn reputatie als handelsland weer waargemaakt door als drijvende kracht op te treden voor een internationaal emmissie handelssysteem.
Daarmee kunnen landen die daar aan mee doen van elkaar CO2 certificaten kopen. Nederland kan bijvoorbeeld betalen aan Polen, die daarmee minder CO2 uitstoot mag plegen. Maar de industrie was zo energie inefficient, dat besparen met weinig investering mogelijk is.
Toch is emissie handel niet de oplossing, het helpt de westerse wereld even, en is eigenlijk vergelijkbaar met ontwikkelingshulp.
Het is natuurlijk de vraag wat de verkopende landen gaan doen als ze echt tegen een energieprobleem oplopen en ze komen zelf aan de grens van hun verkleinde CO2 budget.
Van een kale kip kun je niet plukken.
|
