Diagnose van de weerstand tegen windenergie

Van WindParken

Ga naar: navigatie, zoek

Denk aan een boer in de Wieringermeer, zijn windmolen staat achter de schuur, 30 m van zijn huis. Hij hoort hem zachtjes zoeven, net als zijn stal ventilator. Maar van beide heeft hij geen last, want het is zijn eigen windmolen, die een deel van zijn puur duurzame elektriciteit opwekt. Dat heeft hij zelf geregeld.


Inhoud

Een vaak optredend scenario bij een windenergie project

  • Een initiatiefnemer wil ergens een windpark
  • Omwonenden, natuurorganisaties en notoire tegenstanders krijgen er lucht van en sommigen van hen gaan lawaai maken
  • De gemeenschap waar het project is gepland gaat zich identificeren met "hun" horizon en de hun bedreigde leefkwaliteit.
  • Ze identificeren zich met de in hun perceptie kwalijke gevolgen van het project van de initiatiefnemer.
  • De weerstand wordt verder georganiseerd rondom de reguliere RO procedures.

Diagnose van problemen bij windenergie projecten op het land

De kern van de diagnose is dat omwonenden zich blijken te identificeren met de bedreiging van hun leefomgeving en hun horizon. Ze zouden zich ook kunnen identificeren met hun windmolens, of met de duurzaamheid in hun streek. Maar omdat het duurzame energie project meestal van iemand anders is, een boer, een groot energie bedrijf of een windenergie financier, voelen ze zich buitengesloten en zien ze iemand anders die buiten hen om, hun regio benut.
Op dit moment hebben omwonenden ook niet zomaar de mogelijkheid, zelf als initiatiefnemer op te treden, daar is geld voor nodig. En ze kunnen niet afdwingen dat ze mee mogen doen met een windenergie project in hun landschap


Daarnaast zijn er de provincies en natuur organisaties, die hebben samen geregeld dat de meeste gebieden in een provincie zo versnipperd zijn dat er bijna geen plaats is voor windenergie. Terwijl windenergie nu juist de oplossing is voor het klimaatprobleem. Alleen de provincies Noord Holland en Flevoland zijn positief voor windenergie.
In de andere is een windkaart gemaakt waar het provinciale gebied effectief is versnipperd. Er is dan alleen hier en daar windenergie mogelijk, waardoor een even rampzalig landschaps beeld kan ontstaan als in Flevoland.
Deze versnippering zal waarschijnlijk een effectieve blokkade zijn tegen meer windenergie. In ieder geval is er zo te weinig ruimte om een echte bijdrage van windenergie te realiseren in het verduurzamen van de elektriciteitsvoorziening.

Dus:

  • en omwonenden moeten zich kunnen identificeren met hun eigen windmolens
  • en provincies moeten gedwongen worden veel meer van hun gebied open te stellen voor windenergie. Desnoods tijdelijk, voor de levensduur van 1 generatie windmolens.

Een nieuw BLOW convenant, maar dan per regio, zou kunnen. Maar een echte stok achter de deur, zoals bij een wet met sancties, is vereist gezien de urgentie van het klimaatprobleem. Ook gezien de uitstraling van een effectief windparken plan, zoals is uitgelegd in Windenergie is de globale oplossing voor het klimaatprobleem. De vrijwilligheid heeft zijn kans gehad, en nu Nederland, anno 2007, is afgezakt naar de laagste regionen qua duurzaamheid. Ons land loopt uit de pas, en achter, dan inhalen gaat zo niet lukken.

Remedie, de Guldenlijn filosofie

  • De windmolens in een windenergie project moeten (ook) van de omwonenden worden. Het moeten hun windmolens worden.
  • Een initiatiefnemer die begint met een plan voor een windenergie project, moet verplicht worden een deel van het eigendom van dat project van de omwonenden te laten worden, bijvoorbeeld minstens 30% van de investering.
  • Omwonenden hebben ook het recht mee te ontwerpen aan het, hun, windpark in hun regio.
  • Het procedurele werk wordt de omwonenden uit handen genomen. Procedure kosten worden voor ze betaald.
  • De investering van een regiobewoner in zijn windmolen is altijd rendabel, bij voorkeur met een effectief feed-in systeem voor lokaal opgewekte duurzame elektriciteit, zoals in andere EU landen, Duitsland, Spanje, heel effectief blijkt.
  • Met deze randvoorwaarden, maakt een regio eerst een windparken ontwerp voor de eigen regio. Vervolgens kunnen daaruit kavels aan intiatiefnemers worden uitgegeven.
  • Die deelprojecten volgen verder de geldende RO procedures.

Landschaps ontwerp regels, architectuur principes

  • In principe kan een windpark overal in Nederland, en voor het gemak betekent dat overal buiten de bebouwde kom.
  • Een windpark moet altijd een vloeiende lijn zijn, met windmolens op regelmatige afstanden van elkaar, bijvoorbeeld 600 tot 900 m, ruimer dan nu gebruikelijk is.
  • Lijnen blijven altijd minstens ca 8 km uit elkaar, zodat een kijker in het landschap altijd maar een van de lijnen ziet.
  • Bij een onderbreking in de rij windmolens, moet het vloeiende van de lijn wel in stand blijven.
  • De normale milieuregels blijven van kracht, zoals die voor lawaai en flikkering voor huizen in de directe omgeving van een windmolen.
  • de gezamenlijke lengte van de mogelijke lijnen is een maat voor het aantal inwoners dat duurzaam wordt met het mogelijke windpark, ca 8000 inwoners per km
Aspecten/acties
Persoonlijke instellingen